12 reden waarom ik zo van China hou

12 redenen waarom ik van China hou

China het land wat zo anders is dan Nederland. Het land van uiterste maar wat oh zo leuk en mooi is. Vandaag vertel ik je waarom ik zo van China hou.

  1. Een Chinees komt misschien een beetje nors of stug over en lacht misschien niet zoals een Balinees maar wat zijn het lieve mensen. Altijd bereid om ons te helpen. Ook al spreken ze geen woord Engels. Zo stond ik een keer met Jayson in de regen bij het zebrapad en een Chinese dame kwam met haar paraplu naast ons staan en bracht ons naar de bushalte. Ik was ontroerd.
  2. China is het land van de tuinbroeken en laat ik nou net een tuinbroeken fan zijn. Nu nog zorgen dat ik met mijn Nederlandse postuur in die tuinbroeken ga passen 😉
  3. In 95% van de restaurants mag je je eigen drinken meenemen. Ik heb niet altijd trek in frisdrank of een fruitsapje. Mijn fles met water of muntthee gaat dan ook overal mee naar toe.
  4. Je kunt ongestoord een heerlijke knetter scheet laten in publiek. Niemand die er raar op kijkt. Oké, misschien je reispartner of tafelgenoot 😉12 redenen waarom ik van China hou
  5. De Chinese keuken is goed. Een nog fijnere bijkomstigheid is dat ik, met mijn lactose intolerantie ook alles kan bestellen. Ik hoef nergens rekening mee te houden. Melkproducten, kaas, yoghurt, al die producten worden niet gebruikt. In de restaurants worden veel gerechten klaar gemaakt met sojasaus. Wat een luxe.
  6. In China hebben we geen WhatsApp maar WeChat. WeChat is een combinatie van Facebook, WhatsApp en je bankaccount. Betalen doe ik dan ook met WeChat, net als bellen, Whatsappen, een fiets huren maar ook eten bestellen of winkelen. Verjaardagsfeestje en een taart nodig? Als ik die nu bestel heb ik binnen 2 uur een koerier aan mijn deur staan met een prachtige taart. De mogelijkheden lijken eindeloos en iedere keer worden we weer verrast door nieuwe functies die we ontdekken.
  7. Taobao is de Chinese Alibaba maar dan groter. Alles is te vinden op Taobao. Vele winkels bieden hun producten aan op  Taobao. Denk aan producten uit India, Amerika maar dus ook een Nederlandse winkel. Ik koop dan ook veel van mijn boodschappen op Taobao. Kaas, hagelslag, kikkererwten, blikjes tonijn, kokosmelk en met de buggy halen we de pakketjes weer op. Alleen de verse producten kopen we in de supermarkt. 1x per maand doe ik een rondje boodschappen op Taobao.
  8. De handigste mogelijkheid op Taobao vind ik de foto functie. We zagen een keer een gave fiets voor Jayson bij een ander kindje. Even een foto gemaakt en die ingevoerd op Taobao. Ja hoor, 2 seconden later hebben we verschillende aanbieders gevonden van deze fiets. Hoe gaaf en makkelijk is dat.
  9. China kent prachtige natuurgebieden. Ik heb daar verder geen woorden aan toe te voegen.12 redenen waarom ik van China hou
  10. Kinderen en mama’s staan op nummer 1 in China. Waar ik ook kom, er wordt altijd voor ons opgestaan zodat we kunnen zitten. Zelfs als Jayson lag te slapen in de kinderwagen werd er mij een stoel aangeboden. Of een keer in de trein. Je koopt een kaartje voor een stoel zodat je verzekerd bent van een zitplek. Die kaartjes waren uitverkocht dus moesten we staan. Koen dan, Jayson en ik mochten zitten.
  11. De ondernemersgeest is groot in China. Geen geld om een eigen kapperszaak te beginnen maar je kan wel knippen. Dan pak je de knipschaar, je zet een stoel op straat neer en je hebt een eigen bedrijf. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?
  12. Honger? Overal in China vind je food trucks met ongezonde maar ook veel gezond eten. Een bakje met gebakken aardappeltjes, een maiskolf of vers fruit. Je vind ze overal. Ik hou van al die gezonde keuzes.                                                                                                                                                                                                          12 redenen waarom ik van China hou

Zoals je begrijpt genieten we van een land dan anders is, een land dat ons in verbazing laat vallen en ons verrast. Natuurlijk zijn er ook dingen die we niet leuk vinden maar daarover volgende maand meer.

Liefs Jenny

Koen wordt beroemd

Koen wordt beroemd, ons Chinese leven, wonen en werken in China, Baoding, China

Het is lang stil geweest over ons Chinese leven. Misschien hebben jullie via onze social media, van onszelf of via via wel begrepen dat we het nog steeds naar on zin hebben. Zo niet, bij deze.

1,5 jaar China

We wonen nu 1,5 jaar in China en dat is halverwege mijn contract. Een veel gestelde vraag: hoe lang blijven jullie nou echt? In principe dienen we het contract gewoon uit en komen we lekker terug. Alleen je weet het nooit. Alles kan in China. Dat is ook hoe we het ervaren. Het is allemaal niet zo zeker in China maar je kan altijd wel iets regelen, of ze willen weer wat van ons. We maken ons dus ook weinig zorgen om de toekomst. Jenny is druk bezig te bouwen aan haar bedrijf, en ik hoop ook bij terugkomst een begin gemaakt te hebben om voor mezelf te beginnen.

Toen ik mijn eerste werkervaring op deed bij mijn vader in de zaak en later ook bij grotere bedrijven stage gelopen had zag ik  in dat deel zijn van een grote organisatie niets is voor mij. Ondertussen werk ik al 11 jaar bij en met hele grote organisaties. Ik heb mijn weg er wel in gevonden en er de voordelen van in gezien. Met grote R&D budgetten kan je altijd grote dingen aanpakken en dat is waar mijn engineers bloed sneller van gaat stromen. Alleen mijn droom om voor mezelf te beginnen blijft, I keep you posted!

Werken bij Great Wall Motors

In de 1,5 jaar die ik hier nu zit, heb ik meer en meer het vertrouwen van het management gekregen en waar ik als Technisch Expert binnen kwam, krijg ik nu meer de leiding en heb ik meer zeggenschap. Ik word ook bij meer dingen betrokken. Al was het als technisch expert ook weer even lekker om me volledig de focus te zetten op de techniek. Ik heb een paar concepten uitgewerkt waar ik al een tijd mee in mijn hoofd liep. Nu in deze nieuwe functie kom ik meer in de processen en politiek verstrengeld. Tijd om weer wat bij te sturen. Het is namelijk voor iedereen beter dat ik de politiek aan het Chinese management overlaat.

We behalen goede resultaten en kan ik zeggen dat we progressie maken in mijn team en bij Great Wall Motors. We zullen in de komende jaren een paar verbeterde en nieuwe motoren op de markt zetten. Ook al werk ik hier nog maar net, mijn invloed zit daar wel in. Volledig nieuwe motoren worden hier in 4 jaar ontwikkeld maar upgrades komen om de 2 jaar. Die upgrades gebruiken dezelfde motor als basis en daar wordt veel rondom de motor aangepast. Upgrades zijn nodig om voor de nieuwe emissie testen te slagen. Uitlaatgassen moeten schoner en het brandstofverbruik moet omlaag. Verder moeten de motorprestaties natuurlijk omhoog. Dit alles en nog veel meer houdt ons dagelijks bezig. Naast de verbrandingsmotor is ‘new energy’ helemaal hot. Dat is bij ons natuurlijk niet anders. Vorig jaar heb ik mijn visie op de toekomst aan het top management mogen presteren en mijn voorstellen zijn aangenomen. Hieruit loopt nu een groot project waar ik binnenkort meer over kan vertellen. Dit is het project voor de toekomst en daar wordt ik erg enthousiast van. 

Autoshow

Ondertussen heb ik 2 keer mogen presenteren, het nieuwe powertrain model, op de Autoshow. Vorig jaar in Guangzhou de eerste keer. Tot drie weken van tevoren wist ik van niets. De Vice President stond aan mijn bureau en vroeg iets aan mijn assistent, of ik een presentatie wil doen bij een media event? Ik vind presenteren leuk en zeg volmondig ja. Een paar vergaderingen later realiseerde ik me dat het om een Autoshow ging. Ik heb de nieuwste Powertrain voor de Haval H6 gepresenteerd. Powertrain betekend Motor en Transmissie. Deze zijn voor dit model volledig door Great Wall ontwikkeld en geproduceerd. Vergeleken met de voorganger, een grote verbetering. Met deze motor zijn we nu met de upgrade bezig en ook weer met de upgrade daarvan. De presentatie ging goed en was een super ervaring. Het leuke ervan was ook dat ik de presentatie samen deed met Ramon Ginah, ook een Nederlander die bij Great Wall Motors werkt. Hij heeft de volledig nieuwe Haval H4 gepresenteerd.

Autoshow Beijing

In April was er een autoshow in Beijing. Gigantisch groot en zeer veel belangstelling. Ik dacht als ze weer willen dat ik iets presenteer, dan komen ze nu toch wel iets eerder? Nee hoor, ik was 10 dagen in Shanghai met Jenny en Jayson, daar hebben we ook een kantoor en daar werd ik gevraagd of ik in Beijing wil presenteren. 2 weken de tijd om me voor te bereiden maar effectief 1 week. Het kwam allemaal weer goed en door de ervaring van de vorige keer ging het nu vlekkeloos. Het leuke was dat het publiek internationaler is. Ik heb veel mensen leren kennen en zeer interessante dingen gezien. Vanuit Great Wall Motors waren met 3 auto merken vertegenwoordigd, Haval, Wey en de Ora. Na de presentaties waren er 6 interviews met nieuwszenders vanuit Australië, Zuid Africa en tot aan Rusland. Ik word beroemd ;-).

Interviews geven

Haval

Haval is ons SUV merk en hiermee verkopen we jaarlijks ongeveer 700.000 auto’s. Voor Haval presenteerde ik de nieuwe H6 met nieuwe opties en de laatste Powertrain. Ramon presenteerde de Haval F5, een sportieve SUV met nog meer technische snufjes.

Ora

Ora is een nieuw merk van Great Wall Motors, dit zijn alleen elektrische auto’s. Je kan een Ora kopen, maar bij ons in de stad staan ze ook geparkeerd en kan je met de Ora app een auto pakken en huren. Het aanvraag process was niet makkelijk maar mijn assistent heeft alles geregeld en sinds vorige week heb ik mijn Chinese rijbewijs behaald. Binnenkort gaan we de Ora auto maar eens proberen.

Wey

Wey is ons premium SUV merk en bestaat nu al ruim 1 jaar. We hebben nu 3 modellen en de 4e en 5e komen er snel aan.

Het hoogtepunt in Peking was de presentatie van de Wey-X. De Wey-X is een concept car. Een heel futuristisch concept op het XEV platform. XEV staat voor BEV (Battery Electric Vehicle) en FCEV (Fuel Cell Electric Vehicle). Geen verbrandingsmotor meer dus. Bekijk de foto’s en oordeel zelf, ik vind het een super dik concept. Natuurlijk door de vele technische snufjes (zelf rijdend)  maar ook door zijn design.

Verder ben ik regelmatig op pad. Ik heb meerdere leveranciers bezocht die verdeeld zitten door heel China. Ook hebben we dus een kantoor in Shanghai waar ik regelmatig op bezoek ben. Zo kwam het dat ik in Shanghai een week op kantoor moest werken en ‘toevallig’ was daar ook de GP van Shanghai dat weekend. Jenny en Jayson waren mee en we hebben eindelijk deze mooie stad verkend. Op zondag waren we naar de formule 1 race. Het was erg leuk om dat samen met vrienden en oud collega’s uit Nederland te beleven.

In Juni ben ik naar de IMechE conferentie over Turbochargers in London geweest. Hier worden elke 2 jaar de laatste onderzoeken over nieuwe concepten en reken/test methoden gepresenteerd. Dit is weer goed voor mijn inspiratie. Ook hier heb ik veel oud collega’s ontmoet en veel nieuwe relaties opgedaan die ons kunnen ondersteunen bij onze ontwikkelingen.

Ik hoop dat jullie zo weer een beetje bij zijn. Ik zal Jenny ook nog even porren even iets te schrijven ;-).

Groeten Koen

Tekenles in China

TekenlesinChina

De allereerste tekenles in China. Zoals je weet zijn de Chinese mensen niet heel groot. Ik ook niet met mijn 1,67 meter. Toch voel ik me gemiddeld genomen groot.

Ik zit op een klein krukje en vouw mijn benen onder de schildersezel. De schildersezel is ook niet groot. Eerst vouw ik mijn ene been er onder en dan mijn andere been. Het is niet de meest ideale houding maar ik zit en ik bedenk mij dat ik voorlopig maar niet opsta. Dat is niet handig.

Tekenles in China

Wat wil de leraar toch telkens?

De les begint en uiteraard moet mijn potloodpunt nog even scherp gemaakt worden. Ik vouw mezelf onder de schildersezel vandaan en even later vouw ik mezelf er weer onder. Ik zit lekker te tekenen. De leraar roept af en toe wat en Lulu vertaalt. Het gaat goed. Tot de leraar naast me komt staan. Hij zegt wat in het Chinees. Er ontstaat een ongemakkelijke stilte. Hij steekt zijn hand uit alsof hij een koekje wil en brengt zijn hand een paar keer omhoog. Ik snap er niks van. Lulu kijkt me ondertussen ook aan. Ik begin me er steeds ongemakkelijker bij te voelen. Ik vraag wat er is? Je moet opstaan zegt Lulu. De leraar wil iets voordoen. Ik kijk omhoog naar de leraar en het eerste wat door mijn hoofd heen schiet: kan die man zelf niet even een stuk papier pakken?

Tekenles in China

Ik vouw mezelf weer onder de ezel vandaan, ga staan en de leraar neemt plaats op mijn krukje. Hij kijkt me aan. Steekt weer zijn hand uit. Wat nu weer? Hij wil je potlood zegt Lulu. Hij kijkt me weer aan. Kan die man nou helemaal niks zelf? Papier zegt Lulu. Oke, ik pak papier en ik begin het door te krijgen. Ik verwijder mijn vel papier en plaats een nieuw vel op mijn schildersezel. Ja het is gelukt. Het ongemakkelijke moment is voorbij. De leraar tekent, roept wat, Lulu vertaalt en hij staat op. Ik mag weer gaan zitten.

10 minuten later komt de leraar weer aan. Hij roept iets en ik sta meteen op. Ik geef mijn potlood en pak snel een blaadje papier. 2 minuten later vertrekt de leraar weer. Dit herhaalt zich nog een aantal keer gedurende de les. Ik ben de jongste hier.

Liefs Jenny

Een half jaar in China

6 maanden

 

26 weken

 

182 dagen

 

4368 uur

 

en 262.080 minuten

 

Dat is lang.

 

Of kort?

Een half jaar geleden zijn we dit avontuur aangegaan. Toen ontzettend spannend, moeilijk en gaaf! Vandaag blik ik terug. Hoe gaat het nu? Wat hebben we geleerd? Zouden we het weer doen? Maar bovenal….

Blijven we 3 jaar lang?

Weet je nog dat ik schreef over die verschrikkelijke smog? Of hoe moeilijk ik het soms vond?  Verhuizen naar een ander land is nou eenmaal niet altijd even makkelijk. Ik liet me ook wel tegenhouden door de stemmen in mijn hoofd. Met tekenles en hardlopen bijvoorbeeld.

Een half jaar in China

Hardlopen in China

We hebben hier op de community een sportschool. Deze is alleen in de avond open. Ik loop graag samen met iemand. Ik beken, als ik alleen ga, dan is de motivatie er niet altijd om te gaan. Als ik afspreek om samen te gaan dan wil ik niet afzeggen. Dat werkt voor mij goed. Een hardloopgroep als de duinlopers is helemaal ideaal. Daarom ging ik opzoek naar een hardloopclub en een sportmaatje. Beide heb ik niet gevonden. Ik kom niet verder dan het park en daar is het nu veel te warm om te lopen.  Zo liet ik me tegenhouden. Want tsja, geen maatje, geen club. Ik loop liever in de ochtend en de sportschool is alleen s’avonds open. Daarbij vind ik sportscholen ook helemaal niet leuk. Ik ren veel liever buiten. Zo  bleef ik hangen in de twijfelstand. Wat ga ik nu doen? Sporten is belangrijk maar ja, ik kan hier gewoon niet sporten…..

Er zaten allemaal redenen in mijn hoofd om het niet te doen maar ik weet ook dat ik een blijer mens ben als ik wel sport. Daarom besloot ik een paar weken geleden om mijn stoute schoenen aan te trekken en te gaan kijken in de nieuwe sportschool die hier een paar weken geleden is geopend.  Het zag er prima uit. Een paar dagen later heb ik mijn stoute schoenen verruilt voor mijn sportschoenen en ben ik gaan hardlopen.

Een half jaar in China

Hoe ging het hardlopen voor de eerste keer?

Wat het leuk? Nee, de eerste keer rennen als je een tijdje niet geweest bent, is niet leuk. Wel zwaar. Daarbij keek ik tegen een saai flatgebouw aan en het was even goed warm. Maar wat was ik blij toen ik thuis kwam. Ik heb het gedaan jubelde er in mijn hoofd. Van al die stemmen was er eentje die zei: je word er blij van en dat klopt. Ik werd er blij van. Ik ben die week meteen 3x geweest :-). Zo ben ik dan ook wel weer 😉

Ga ik nu iedere week 3x naar de sportschool? Vast niet maar iedere keer dat ik wel ga is meegenomen.

Tekenles

Zo ging het ook met tekenles. Ik kon geen cursus vinden. Er was wel een mogelijkheid voor 1 op 1 les. Een uur met de bus hier vandaan…..Opnieuw zoeken….Alleen maar 1 op 1 lessen. Dat vond ik maar vreemd en daarbij ik versta de leraar helemaal niet! De moed zakte me meer dan eens in mijn schoenen. Ieder mens heeft zijn eigen dingen in het leven waar je blij van wordt. Bij mij is dat tekenen, mooie dingen maken, hardlopen, koken. Alleen tot nu toe zonder resultaat. Ik heb toen gesmeekt om nog 1 keer op internet te kijken voor een cursus. We vonden iets, 10 minuten met de bus hier vandaan. Ik ben samen met Lulu mijn Chinese vriendin gaan kijken bij de tekenschool. De leraar spreekt geen word Engels. Alleen Chinees. De les zou ook hier weer 1 op 1 zijn maar ik besloot het te proberen. Ik zei tegen Lulu, we zien het wel. Een stem in mijn hoofd zei, je wordt er blij van. Ik kan altijd nog stoppen dacht ik er achteraan. Zo gezegd zo gedaan, ik spreek met de leraar af om volgende week terug te komen voor mijn eerste les.

Als we naar buiten lopen verrast Lulu me, ik ga met je mee zegt ze. Ik wil het ook proberen, het lijkt me leuk. Zo zijn we met zijn  2 toch nog een groep en Lulu vertaalt wat de leraar me vertelt.

Een half jaar in China

Een half jaar in China

Is het anders dan in Nederland?

Dit alles leerde me dat je soms gewoon niet op moet geven. Dat als iets ontzettend belangrijk is, dat je door moet gaan. Ondanks je eigen beweegredenen en stemmen in je hoofd om het niet te doen. Is het ideaal om te hardlopen in de sportschool. Nee natuurlijk niet, ik ren nog steeds liever buiten maar hè Ik ren wel. Had ik niet liever gezellig bij mijn tekengroep in Alkmaar gezeten? Ja natuurlijk, daar versta ik de lerares gewoon en de groep is ook een stuk groter en gezelliger maar  ik teken en ik loop en daar word ik blij van. Daarnaast zijn er weer andere voordelen. Als ik een dagdeel extra wil tekenen dan kan dat. Op ieder gewenst moment van maandag tot en met vrijdag. Ik leer tekenen vanuit een ander perspectief, super interessant. Als ik aan het hardlopen ben op de band dan loop ik hartstikke stabiel in 1 tempo en er zitten voor geprogrammeerde interval training op. Dat is ook handig.

Een half jaar in China

Zo brengt het leven me lessens die ik anders misschien niet geleerd had. Dus hoe het nu gaat? Het gaat goed. Het is zomer, de zon schijnt. Ik loop hard, ik teken en ik ben een blije mama voor Jayson. Met Koen gaat het ook goed, daar heeft hij een paar weken terug over geschreven. En Jayson, die is nog steeds hetzelfde blij ei als altijd op verschillende 2 is nee puber peuter buien na 😉 We hebben dan ook vertrouwen in de toekomst hier in China. Al komen we natuurlijk wel af en toe even langs in Nederland.

Liefs Jenny

P.s In verband met de vakantie schrijf ik in de maanden juli en augustus 1 keer in de 2 weken over China.

De Chinese – Nederlandse mama (deel 3)

De Chinese - Nederlandse mama

Vandaag ben ik in gesprek met Elsa. Elsa is getrouwd met Marcel en samen hebben ze een zoon genaamd Ken. Ken is 9 jaar oud. Elsa en Marcel wonen in Beijing. Ze hebben elkaar ontmoet toen Elsa in Groningen studeerde. Ik heb Elsa gevraagd voor een interview omdat het me interessant lijkt te spreken met iemand die beide werelden kent. De Chinese en de Nederlanse cultuur. Elsa is namelijk Chinees maar heeft 10 jaar in Nederland gewoond.

Marcel en Elsa woonde in Alkmaar maar toen Ken 2 jaar was zijn ze verhuisd naar Beijing. Elsa is verantwoordelijk voor de marketing van 2 universiteiten. Marcel is journalist.

Wie zorgt er voor Ken?

Elsa en Marcel zorgen samen met de ouders van Elsa voor Ken. Ze helpen erg veel en dat is fijn en makkelijk. Wel blijven ze in hun eigen huis. Ze wonen namelijk maar een paar appartementen bij elkaar vandaan. Ken zijn oma vindt het leuk om te koken en sinds Marcel en Elsa terug zijn in China maakt ze van alles zelf voor Ken. Sapjes, maaltijden met verse groente. Alles eigenlijk. De gezondheidshype heeft ook hier toegeslagen.

De Chinese - Nederlandse mama

Ken gaat om 21:00 uur s’avonds naar bed. Om kwart over 6 wordt hij weer wakker. Hij slaapt niet op school. Elsa zelf slaapt ook niet op haar werk. In de grotere steden van China als Beijing, Shanghai en Guangzhou komen de mensen niet genoeg aan hun slaap. Elsa voelt ook meer druk, meer dan toen ze nog in Nederland woonde.

De Chinese – Nederlandse mama

Elsa werkt 5 tot 6 dagen in de week. Het is erg fijn dat in Nederland de mogelijkheid er is om parttime te werken vertelt Elsa. Zo kan je toch meer tijd met je kind doorbrengen. Elsa zou dat ook wel graag willen. In China is parttime werken geen optie.

Ken volgt geen extra lessen. Het is ook niet nodig. Hij heeft namelijk ook nog de optie om later in Nederland te gaan studeren. Hij heeft daarom geen extra lessen nodig om toegelaten te worden op de universiteit in China. Wel volgt Ken Piano lessen. Daar ligt zijn interesse en Elsa en Marcel vinden het veel belangrijker om die skill te ontwikkelen. Ken speelt graag en maakt ook zijn eigen muziek. Hij heeft zelfs al een eigen nummer geschreven: rabbit jumping.

Ik vind het interessant om te horen dat Ken geen extra lessen volgt omdat hij het niet nodig heeft. Het geeft bij mij het inzicht dat kinderen in China het ook echt nodig hebben om toegelaten te worden tot de universiteit. Ik dacht dat het voortkwam uit prestatie gerichtheid.

Ik vraag haar of ze nog dingen anders is gaan doen? Hier in China zie je de dat mama’s hun baby vast houden tot ze in slaap gevallen zijn. Een mama hier zal zijn of haar baby niet snel alleen in slaap laten vallen. Ze laten de baby ook niet alleen slapen. Dat heb ik wel altijd anders gedaan vertelt Elsa.

Marcel en Elsa zijn een modern gezin die alles goed geregeld hebben. Boodschappen worden online bestelt. Beide werken fulltime. Ken is veel bij zijn opa en oma maar heeft het naar zijn zin in het leven en dat is toch waar het omdraait.

Liefs Jenny

p.s vind je het leuk om meer te lezen over China? Schrijf je dan in op mijn blog.

 

 

Is Nederland nu het land van de regels of China?

Werken bij een Chinees bedrijf

Kan ik hier een beetje wennen aan de Chinese bedrijfscultuur? En hoeveel regels hebben ze hier wel niet? Nederland verliest hoor! Ik werk op de afdeling Engine R&D en hier werken meer dan 1000 mensen. Totaal werken er wel 70.000 medewerkers bij Great Wall Motors. 20 collega’s hiervan zijn net als ik ‘expert’. Zo noemen ze ons. Veel experts komen uit Korea en Japan. Een Engelsman en ik zijn de enige Europeanen op mijn afdeling. Buiten de motoren afdeling werken er nog wel honderd experts die overal vandaan komen. Die werken dan weer bij de versnellingsbakken ontwikkeling of werken aan alternatieve aandrijfsystemen.

De Chinese collega

De Chinese werknemers hebben veel respect voor ons. Ze willen graag van ons leren, uiteindelijk willen ze ook doorgroeien en wij geven ze de kennis die ze hiervoor nodig hebben.  

Ik schat dat ongeveer 20% van mijn Chinese collega’s redelijk tot goed Engels spreekt. Dit percentage groeit voor mijn gevoel snel. Iedereen ziet in dat Engels spreken erg belangrijk is, dit is in heel China zo. Iedere ochtend moet er 1 iemand van mijn team 10 minuten voorlezen in het Engels. Ik mag de les gelukkig overslaan ;-). Veel van mijn collega’s zijn ook zelfstudie aan het doen. Ik fietste net nog naast een collega en die had oordopjes in met engels woorden die hij aan het luisteren was. Ik zou er een voorbeeld aan moeten nemen om om zo mijn Chinese woordjes te leren! Al is het wel levensgevaarlijk om in het verkeer oordopjes in te hebben en al helemaal in China!

Mijn eigen vertaler

Omdat er altijd nog een 80% over is die geen goed Engels spreekt, heeft elke expert een vertaler. Ik heb even op mijn vertaler moeten wachten maar sinds een maand kan ik nu ook van deze luxe gebruik maken. Haar Engelse naam is Mandy en het is super om haar naast me te hebben, eigenlijk heb ik gewoon een personal assistent.

Hiervoor was het vaak lastig omdat ik niet uitgelegd kreeg wat ik bedoelde, ik zei vaak laat maar zitten en probeerde het later nog eens uit te leggen met wat tekeningen of plaatjes erbij. Het management spreekt ook zo goed als geen Engels, die zijn net even een halve generatie ouder. Nu met mijn vertaalster kan ik dus beter met het management over de verwachtingen en plannen praten. Ik merk nu dat in de eerste maanden mijn voorstellen die ik gemaakt heb, nauwelijks bij het management zijn aan gekomen omdat ze het simpelweg niet kunnen lezen. Ondertussen komen gelukkig wel de eerste positieve testresultaten tevoorschijn dus neemt het vertrouwen van het management alleen maar toe.

De bedrijfsregels

Het bedrijf is erg strikt, er zijn zeer veel regels. Ik ben door een andere expert gevraagd om op een andere afdeling een paar uur wat support te geven. Dit heeft hij officieel aangevraagd via het managent is is na enkele maanden nog niet bij ons aangekomen.

Toch heb ik het met een collega voor elkaar gekregen om mijn vader een korte rondleiding door het bedrijf te geven. Even een jasje aan en een pasje voor een tijdelijke werknemer en we waren binnen. We regelde een testauto om ons naar de andere kant van het bedrijf te rijden waar de testfaciliteiten zijn. Zo hebben we even de test opstellingen voor motoren en turbo’s kunnen bekijken. Erg leuk om dit aan mijn vader te kunnen laten zien.

Als je een rondleiding officieel gaat aanvragen denk ik dat het of totaal niet gaat lukken of gewoon veel te veel tijd gaat kosten. Daarom maar even zo.

Dit gaat natuurlijk niet alleen in dit geval zo maar zo gaat het wel vaker. Er word vaak geheimzinnig gedaan om dit soort redenen. Voor mij is dit wel lastig want ik ben juist een open boek en ik wil zelf ook graag weten waar ik aan toe ben. In het half jaar dat ik hier nu werk zijn er best wat ontwikkelingen geweest in de organisatie waarvan je echt op het laatste moment op de hoogste gesteld wordt. Er is ook soms best wat onrust door al die geruchten.

Nemawashi vergaderingen

Geruchten zijn er genoeg want net als in Japan word er aan ‘Nemawashi’ gedaan. Er wordt een vergadering ingepland om een onderwerp te bespreken maar onderling heeft iedereen het al met elkaar besproken. De voorzitter of projectleider van een vergadering komt soms nog langs je bureau om het onderwerp te bespreken.  In de vergadering zal het niet tot een zware discussie komen. Het wordt alleen even formeel gemaakt. Het besluit is al veel eerder genomen. Wel wordt er aan het eind nog gevraagd of er nog iets is waar je mee zit? Zo niet, dan wordt het besluit met zijn alle gedragen.

Ook de milestones worden formeel gevierd. Zo hebben we laatst een fotoshoot gehad toen de eerste prototype motor van een nieuw project gestart werd. De General Manger mocht op de startknop drukken. In Nederland vieren we deze kleine succes helemaal niet.

Tot nu toe kan ik wennen aan de Chinese bedrijfscultuur. Het is wel eens lastig met al die regels maar ik heb ondertussen ook geleerd dat ik ze in sommige gevallen ook best naast me neer kan leggen. Of gewoon doen alsof ze niet bestaan, of er niet van gehoord heb. Ik spreek tenslotte geen Chinees ;-). 

Groeten Koen

Werken bij een Chinees bedrijf
Werken bij een Chinees bedrijf

 

 

Een week vakantie met opa&oma

We worden al een echt Chinees gezin ;-). Mijn schoonouders komen namelijk een weekje bij ons wonen.

Het is vroeg dag. Om 7 uur zitten Jasyson ik met een broodje pindakaas in de auto om opa & oma op te halen.

Vakantie in China

Thuis heeft Wang Xin een heerlijke Chinese maaltijd gekookt.


De eerste 2 dagen is Koen nog aan het werk. Samen met opa & oma laat ik de omgeving zien van waar we wonen. We bezoeken het winkelcentrum en uiteraard het kinderdagverblijf.

Vrijdagavond is Koen jarig en we gaan dan ook lekker uiteten. Nouja eten, er moest eerst nog even geleerd worden om met stokjes te eten ?.


Van zaterdag tot en met woensdag is Koen vrij. We vertrekken dan ook snel naar Beijing. Daar is meer te doen ?.


De eerste dag in Beijing gaan we naar het zomerpaleis van de keizer. Het is hier mooi wandelen en ondanks alle toeristen geeft de grote tuin een serene indruk.


We laten foto’s maken in kledingdracht en waterfietsen op het meer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waar Nederlanders samen komen daar gebeurt het onvoorkoombare. De  2de dag in Beijing regende het. De hele dag alleen maar regen, bah. We gaan dan ook uitgebreid ontbijten, winkelen en lezen en tekenen wat in ons appartement.

De één na laatste dag gaan we naar de Chinese muur. Het blijft bijzonder om te zien. Zeker nu de natuur mooi groen is geworden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben een mooie week gehad. Ik vond het bijzonder om te zien hoe Jayson naar zijn opa & oma toe trok. Ze zien elkaar alleen op FaceTime maar nu was er een hele week met heel veel aandacht voor Jayson. Koen en ik konden daardoor wat meer achterover leunen waardoor het voor ons ook als een echte vakantie voelde. Bijzonder voor ons allemaal.

Tot schrijft,

Liefs Jenny

 

Deel 2: mama zijn in China

Mama zijn in China, Yuki en Jenny

Vandaag het 2de interview met een Chinese mama. Ik ben in gesprek met Yuki, de lerares van Jayson. Ze is de mama van Run Run en Chechen en de vrouw van Tongde. Run Run is 8 jaar oud en Chechen 3. Yuki haar man werkt als conducteur en is gemiddeld zo’n 15 dagen per maand van huis. Yuki spreekt goed Engels. Ik vraag haar dan ook weer de hemd van het lijf over mama zijn in China.

Yuki en haar schoonouders

Yuki haar schoonouders wonen sinds de geboorte van Run Run bij hun in huis. Haar schoonouders hebben ook een eigen huis maar haar schoonvader heeft gezondheidsproblemen. Yuki weet dan ook niet hoelang haar schoonouders nog blijven. Haar schoonmoeder is 65 en zorgt van maandag tot en met vrijdag voor Run Run, Chechen en haar man. Yuki werkt namelijk 5 dagen in de week. Haar werkgever verlangt dit ook van haar. Al zou ze wel graag minder willen werken. Parttime werken lijkt haar dan ook erg fijn.

Al moeten sommige vrouwen ook wel thuis blijven hoor. Dan willen ze wel werken maar dan mag het niet van hun man vertelt Yuki me. Dat vindt ze maar niks, ze is blij dat ze werkt. Wat je trouwens ook een hoop ziet bij de jongere gezinnen is dat de schoonouders wel in huis komen maar aan het eind van de dag weer naar huis gaan. Dan kan alleen als ze dichtbij wonen maar dat zie je wel steeds vaker. Als ik vertel dat in Nederlandse baby’s met 3 maanden naar het kinderdagverblijf gaan vindt ze dat maar niks. De baby’s zijn nog zo klein en fragiel. Al snapt ze het wel. Je schoonouders in huis is natuurlijk ook niet alles.

Huishouden

Yuki werkt tot 18:00 uur. Dan gaat ze snel naar huis. Als ze thuis komt kan ze zo aanschuiven. Haar schoonmoeder heeft het eten al gekookt. Hetzelfde geldt voor de was, het huishouden en de boodschappen. Allemaal al gedaan. Haar schoonmoeder helpt haar werkelijk met alles. Yuki voelt zich hier wel bezwaard onder vertelt ze. Haar schoonmoeder is namelijk al 65 en ze moet alles alleen doen. Yuki neemt het dan ook van haar over als ze thuiskomt. Ze doet spelletjes met Chechen en helpt Run Run met zijn huiswerk. Om 21:00 uur gaat Run Run naar bed gaat want die moet morgen weer naar school. Chechen gaat vaak pas om een uur of 11. Die hoeft nog niet naar school. Vanaf september pas. Zelf gaat ze nog later naar bed. Want pas als de jongste in bed ligt heeft ze een beetje me-time zoals ze dat zelf zegt.

Mama zijn in China, gezin van Yuki

Yuki vertelt dat ze de persoonlijke ontwikkeling van haar kinderen erg belangrijk vindt. Belangrijker dan kennis. Haar oudste zoon gaat nu sinds 2 maanden op zondag naar een speciale klas. Hij leert daar voor journalist. Dat wil hij zelf erg graag. Van Yuki had het niet gehoeven. Een kind hoort buiten te rennen en te spelen. Toch is dit is veel gezinnen wel anders vertelt Yuki. Er wordt veel gevraagd van de Chinese kinderen. Ze moeten zich beter ontwikkelen dan hun ouders en een goede opleiding staat dan ook hoog in het vaandel. Chinese kindjes nemen dan ook deel aan verschillende klassen buiten de school om. Les in piano spelen of Engels leren.

De open broek

Ik vertel Yuki dat ik veel kindjes zie lopen met een spleet in hun broek. Overal kunnen de kindjes dan een plasje doen. Persoonlijk vind ik het nogal vies. Vorige week liet een vrouw haar kind midden in de speeltuin plassen. Bah, verschrikkelijk! Yuki heeft de open broek nooit gebruikt maar moet wel lachen. Haar moeder waarschijnlijk wel bij haar. Yuki vind de broek onhygiënisch en niet veilig. De open broek wordt gebruikt uit gemak. Ik snap het niet? Gemakkelijk…..ik vind het helemaal niet makkelijk om Jayson altijd maar in de gaten te houden of hij misschien moet plassen. Dan zegt Yuki dat de luier die ik gebruik door veel Chinese mama’s nog helemaal niet gebruikt wordt. Hier word er ook nog veel gebruik gemaakt van de katoenen luier. Dat is veel werk omdat je dan ook een stapel was hebt aan het eind van de dag. Binnen en s’nachts krijgen de kindjes wel gewoon een luier om maar buiten dus niet. De jongere gezinnen gebruiken wel al meer de luiers uit de supermarkt. De oudere generatie echter nog niet. Tsja en die hebben het hier toch wat meer voor het zeggen. Yuki haar schoonmoeder maakte bij de geboorte van haar oudste zoon ook gebruik van de katoenen luier. Dit was beter voor de baby. Run Run is namelijk geboren in de zomer en een plastic luier is te warm voor een baby.

Een handdoek onder de kleding?

Dit staat voor mij wel lijnrecht tegenover de baby’s die ik op straat zie. Dik ingepakt in een soort van skipak. Pff, ik krijg het al warm als ik er alleen al naar kijk. De ouders stoppen dat ook nog een handdoek achter op de rug van de baby. Tussen de huid en de romper in. Van het uiteinde maken ze dan een rolletje voor in de nek. Dit doen ze om het zweet op te vangen. Dan hoeven ze alleen de handdoek te verschonen en niet alle kleren iedere keer in de was te gooien. Ik vertel Yuki dat ik geleerd heb van mijn kraamverzorgster om Jayson niet te warm te kleden. Dan wordt hij alleen maar slaperig en kan hij het niet goed meer aangeven als hij honger heeft. Yuki vertelt dat ik als enige mijn zoon in een korte broek en een shirt naar school laat gaan. Alle kindjes hebben lange broeken en shirts met lange mouwen aan. Ze krijgt het andere ouders niet aan het verstand.

Wie bepaalt er nou eigenlijk wat?

Ook haar zoon gaat vaak te warm gekleed naar school. Zelf draagt Yuki een t-shirt vandaag. Haar zoon kreeg ook een t-shirt aan vanmorgen maar haar schoonmoeder corrigeerde dit, hij moest ook nog een jas aan. Het is tenslotte 25 graden en dat is toch wel koud 😉 Yuki denkt dat het voort komt uit tradities en gewoontes. In China geloven veel mensen ook dat baby’s het helemaal niet voelen als het te warm of te koud is. Yuki denkt daar anders over. Haar zoon hoort te rennen vind ze. Van haar schoonmoeder moet Run Run vaak op de bank zitten om te rusten, een boek te lezen of tv te kijken. Hij heeft dan gerend en gezweten en dat mag niet. Dat is niet goed voor zijn lijf en daar kan hij verkouden van worden. Yuki denkt dat hij gewoon teveel kleren aan heeft en daarom zweet. Haar schoonmoeder houdt ook van de stilte en kinderen horen gewoon te luisteren. Zo ook Yuki en haar man. Yuki vind dit nog wel eens lastig. Ze is opgeleid tot montessori lerares. Ze spreekt engels en het bedrijf waar ze voor werkt is van origine Australisch. Dat voegt niet altijd met de normen en waarden van vroeger. Maar ach zegt Yuki, hebben niet alle vrouwen in de wereld wel eens een meningsverschil met hun schoonmoeder?

Wat vind jij? Mogen je schoonouders bij jou in huis komen wonen voor een periode van 3 jaar of langer? En wie bepaalt dan wat?

Liefs Jenny

P.s vind je het leuk om mijn Chinese leven te volgen? Iedere dag plaatst ik foto’s op Instagram en Facebook.

Wat doet de Chinese mama anders?

De Chinese mama

Ik ben een mama zoals ik ben met al mijn normen en waarden die ik heb meegekregen van mijn ouders uit Nederland. Zo is Koen ook zijn eigen papa en samen zijn we de ouders van Jayson. Ik denk dat we een gemiddeld doorsnee gezin uit Nederland zijn. We doen ons best, we maken fouten, we leren ervan en we gaan weer door. Nu we naar China zijn verhuisd, zijn we in ene anders. Anders dan alles en iedereen die hier woont. Dat is best gek. Behalve dat er veel naar ons gekeken wordt en er de nodige foto’s worden gemaakt zijn we ook anders in onze opvoeding. Daarom ga ik op onderzoek uit.

Ik wil wel eens weten waarom de Chinese papa’s en mama’s al die dingen anders doen dan wij? Waarom hebben kindjes een open spleet op de plek van het kruis in hun broek? En waarom zijn ze zo warm gekleed? Waarom lopen en er zoveel oma’s met hun kleinkind op de arm? Welke ideeën en gedachten zitten erachter? Ik begin bij onze eigen Wang Xin. Die spreekt tenminste Engels.

Wie is Wang Xin?

Wang Xin is 29 en getrouwd met Yang Jin Tao die 1 jaar ouder is. Samen hebben ze een dochter Duo Duo. Duo Duo is 3 en gaat sinds 2 maanden naar het kinderdagverblijf. Wang Xin werkt 5,5 dag in de week. 4 dagen in de week bij ons, 1 dag bij een ander gezin en op zaterdagochtend geeft ze ook nog Engelse les. Haar man is een collega van Koen en werkt ook 5,5 dag in de week. Wang Xin vind niet dat ze veel werkt. Er moet toch geld verdient worden!

De Chinese mama en haar man

Samenwonen met je schoonfamilie

Wang Xin haar schoonmoeder woont bij haar in het appartement. Ze hebben een 3 kamer kamerappartement. Wang Xin haar schoonmoeder zorgt de hele dag voor Duo Duo. Haar schoonouders hebben ook een eigen huis. Daar woont haar schoonvader. Dat huis staat in Dingzhou. Een kleine stad ongeveer een uur rijden hier vandaan. De schoonouders van Wang Xin zijn niet gescheiden, ze wonen alleen apart voor 3 jaar. Het is hier in China namelijk heel normaal dat je schoonmoeder bij je intrekt op het moment dat je een kindje krijgt. Dit doet iedere moeder voor haar eerst geboren zoon. Als 2de zoon heb je pech. Of geluk, net hoe je het bekijkt 😉

Zwangerschapsverlof

Wang Xin werkte hiervoor als lerares Engels. Hierdoor kon ze toen ze 4 maanden zwanger was stoppen met werken. Dat mocht omdat ze op haar werk zoveel moest staan. Na de geboorte van haar dochter is ze nog een jaar thuis gebleven om samen met haar schoonmoeder voor Duo Duo te zorgen. Al die tijd heeft ze iedere maand nog 40% salaris gekregen. Het hangt af van het bedrijf waar je werkt, wat ze doen met zwangerschapsverlof. Het wordt niet zoals in Nederland geregeld door de overheid. Wang Xin had geluk, er zijn ook vrouwen die niks krijgen.

De Chinese mama en haar kindje

Wie doet nu het huishouden?

Wang Xin haar schoonmoeder zorgt nu alleen voor Duo Duo sinds Wang Xin weer aan het werk is. Naast de zorg doet ze ook nog een hoop in het huishouden. Ze doet de was, de boodschappen, ze maakt schoon en ze kookt ook nog regelmatig. Zelf hoeft Wang Xin maar 2 of 3 keer per week te koken. Ze is dan ook erg dankbaar dat haar schoonmoeder dit doet. Al vind ze het soms ook moeilijk. Met je eigen moeder zou het toch makkelijker zijn. Je praat dan makkelijker en je hoeft niet na te denken of te wachten voordat je iets zegt aldus Wang Xin.

Toen Duo Duo nog een baby was had ze ook wel gesprekken met haar schoonmoeder. Over het feit bijvoorbeeld dat haar schoonmoeder Duo Duo veel te warm aankleed. Wang Xin lacht en vertelt verder: ‘Duo Duo leek soms wel op een dikke beer. We zijn er zelfs nog een keer voor in het ziekenhuis beland. De temperatuur van Duo Duo liep erg op. Volgens de arts was er niks aan de hand maar moesten we haar voortaan maar wat minder kleren aantrekken’.

De Chinese mama haar dikke beet

Ik vertel dat in Nederland de baby’s met 3 maanden naar de oppas/kinderdagverblijf gaan. Wang Xin is verbaasd en kijkt me met grote ogen aan: ‘echt? Zo jong al? Dan zijn ze nog zo klein.’ Als ik vertel dat de Nederlandse vrouw ook wel parttime werkt dan lacht ze. Goed, goed, zei ze; ‘ik denk dat veel Chinese vrouwen zich verdrietig voelen over het feit dat ze niet bij hun kindje kunnen zijn.’

Waarom dragen kindjes een open broek?

Hier in de speeltuin zie ik veel kinderen met een open broek. Dit is een spleet op de plek van het kruis. Als een kindje dan zijn behoefte moet doen, tilt de oma haar op en hup daar gaat het plasje of erger. Wang Xin vertelt dat haar dochter niet zo’n broek heeft gehad. Zijzelf waarschijnlijk wel. Vele oma’s vinden een luier te warm aan de billen. Wang Xin vind het onhygiënisch en niet beschaafd. Al doen sommige mama’s hun kindje weer een luier om als ze naar de winkel gaan. Wel zijn veel kindjes vroeg zindelijk, gemiddeld met 2 jaar. Duo Duo zelfs al met 1 jaar en 10 maanden. Wang Xin lacht en zegt: ‘Al hebben we wel heel veel broeken moeten wassen om tot dat punt te komen.’

De open broek in China

Samen spelen 

Terug naar het nu en het werkende ritme van Wang Xin. Iedere avond als Wang Xin thuis komt gaat ze nog 2 tot 3 lang uur met haar dochter spelen. Dat vind ze belangrijk. Haar dochter gaat dan ook pas tussen 22:00 en 23:00 uur s’avonds naar bed. Ze kopen wat klein speelgoed als een bellenblaas of een waterpistool. Of ze leest een verhaaltje voor. Soms ook wel in het Engels of ze probeert Duo Duo spelende wijs was Engelse woorden te leren.

Wang Xin wil geen extra lessen voor haar dochter zoals je bij ziet bij veel Chinese kindjes. Dat vind ze te vermoeiend. Een kind leert op school en als het thuis komt dan hoort het te spelen. Niet nog een keer te leren. Daar word een kind moe van en de volgende dag nog een beetje meer moe en ga zo maar door. Nee hoor, haar dochter mag lekker bewegen en spelen. Net als Jayson, zegt ze er lachend bij.

Waar komt het vandaan?

Hier in China zijn veel kinderen lui zegt Wang Xin. De ouders doen te veel voor hun kindjes. Als kinderen vallen dan blijven ze liggen. Ouders tillen hun kindje dan weer op. Vaak tot de leeftijd van 2 jaar kunnen kindjes niet zelf op staan nadat ze gevallen zijn. Het zelfde met een eitje pellen. Kinderen in China kunnen dat vanaf 4 jaar. Zelf eten doen kinderen pas vanaf 2,5 jaar. Baby’s en kinderen bewegen ook weinig. Ze zitten vaak op een speelgoedauto die voorgetrokken wordt of een duw fiets. Je zelf aankleden? Dat leren kinderen hier pas met 4 jaar. Wang Xin vind het een verkeerde vorm van liefde. Kinderen horen te bewegen en wat is er mis om jezelf aan te kleden? Veel dingen zijn gewoon cultuur. Geleerd van je ouders en die weer van hun ouders. Net als de open broek en je baby zo warm aankleden. De mensen weten gewoon niet beter.

Duo Duo nu

Wat zijn de voordelen?

Als ik zo om me heen kijk hier in China dan vind ik het nog niet zo verkeerd. Natuurlijk is het niet makkelijk om samen te wonen met je schoonmoeder of zelfs je schoonouders. Toch zijn er ook een hoop voordelen. Wang Xin hoeft het huishouden niet te doen en ook vele andere dingen neemt haar schoonmoeder uit handen. Wang Xin heeft geen stress. Ze hoeft niet snel, snel nog even dit of dat te doen. Ondanks dat ze een dochter heeft van 3 en full-time werkt heeft ze een rustig bestaan. Geen drukte en stress. Iedere dag heeft ze ook nog een aantal uren quality tijd met haar dochter doordat er hier een ander ritme is. En haar eigen tijd? Een beetje me-time? Daar blijft weinig van over maar hebben wij dat wel dan?

Ben je benieuwd naar nog zo’n verhaal? Schrijf je dan in op mijn blog. Aankomende week ga ik in gesprek met Yuki. Zij is de lerares van Jayson op het kinderdagverblijf en die weet me nog meer te vertellen over de Chinese mama’s.

Liefs Jenny

Koen vertelt over het werken in China

Werken in China

Hoe is het nu om te werken in China? Ondertussen werk ik hier namelijk alweer ruim 4 maanden (bij Great Wall Motors) en mijn beeld begint een beetje compleet te raken. Tot nu toe bevalt het me erg goed. Als ik terug kijk op de eerste 10 jaar van mijn carrière dan is dat gekkenwerk geweest. In Europa ligt de standaard erg hoog. Het moet voor de beste prijs, beste performance en de hoogste kwaliteit. In mijn functie als engineer stond ik altijd midden in het vuur en heb ik altijd geprobeerd iedereen tevreden te houden. Niet altijd even leuk, wel super uitdagend en heel veel van geleerd.

Processen en procedures

Hier liggen de verwachtingen anders en neemt iedereen redelijk goed zijn verantwoordelijkheid waardoor ik meer focus heb op alleen de techniek. De medewerkers werken veel meer volgens de voorgeschreven procedures. Het gaat allemaal niet zo snel als dat ik gewend ben maar er zijn ook lang niet zoveel deadlines. In Europa zijn er bijvoorbeeld wel 8 projectfases voordat een auto in productie gaat, hier maar 3. Dat scheelt een hoop tijd en werk.

Ik heb nog steeds de gewoonte meteen te beginnen met een planning. In China werkt dat niet zo. De cultuur hier is reactief. De Chinese mensen leven in het hier en nu en zijn een stuk minder bezig met morgen of volgende week. Dit zie je ook terug op de werkvloer.

Ook groot verschil is dat in China alles is gebaseerd is  harmonie. Die zie je ook terug in het conflict van Trumpf met Noord Korea waar China een voorzichtigere aanpak wenst als wat de USA liever zou doen. Zo werken de afdelingen hier ook met elkaar samen. Aan het einde van de vergadering word je gevraagd of je ergens problemen mee hebt, zo ja dan moet je dat even aangeven. Zeg je niets, dan betekend dat dat de gevolgen van het besluit in de vergadering later ook gezamenlijk gedragen gaan worden.

Er zijn dan ook geen harde afspraken tussen de afdelingen met harde eisen. Als er problemen zijn word iedereen geacht een bijdrage te doen aan het oplossen van het probleem. Waar ik meer gewend ben dat je een verantwoordelijke aanwijs en hem vraagt wanneer het opgelost is, rommelen we hier nog even verder en zien we wel hoe en wanneer het loopt ?.

Er wordt hier veel gecontroleerd op de processen, alle acties moeten netjes langs alle procedures lopen. Zijn alle regeltjes netjes opgevolgd, zeg maar. Ik kijk meer naar de kwaliteit van het geleverde werk en de risico’s.

Van leverancier naar fabrikant

Voor mij is het erg leuk om in een hele nieuwe keuken te kijken, de keuken is ook een stuk groter. Dit komt omdat ik nu bij een autofabrikant werk en hiervoor bij de leverancier. Daarnaast spreek ik veel expats. We eten samen in de kantine en ook in de community komen we elkaar regelmatig tegen. Hierdoor hoor ik waar iedereen mee bezig is. Ik zie nu veel meer van de hele voertuig ontwikkeling. Hoe de huidige generatie word ontwikkeld maar ook wat er voor de toekomst aan zit te komen. Ik heb altijd de behoefte om ver vooruit te kijken en aan lange termijn ontwikkelingen te werken. Daar doe ik nu voldoende inspiratie voor op.

Groeten Koen