Hardlopen in de duinen

Hardlopen in de duinen

Afgelopen vrijdag ging ik samen met vriendin Kim een rondje lopen in de duinen. Ik had er zin in! We liepen lekker, het tempo zat er in tot we een groep schotse hooglanders passeren. Ik vind de hooglanders altijd prachtig om te zien maar ik ben er ook een beetje bang voor. Ik voel me dan ook niet helemaal op mijn gemak bij het passeren van deze groep. Een aantal hadden we al gepasseerd en het ging goed. Tot er 1 voor ons stond waarvan ik nog dacht, joh deze heeft wel hele grote horens. Ineens draait die schotse hooglander zijn hoofd en duikt met zijn hoofd naar beneden, geeft een loei en maakt ook nog een voorwaartse beweging. Kim blijft verstijfd staan maar ik weet niet hoe snel ik over het dichtst bijzijnde hek moet klimmen om maar uit de buurt van dat beest te komen. Ik blijf nog hangen met mijn broek en shirt maar ik kom veilig aan de andere kant van het hek te staan!  We zijn ons echt rot geschrokken. We lopen allebei weer door. Kim aan de ene kant van het hek en ik aan de andere kant van het hek. Ondertussen kunnen we er de humor van inzien en lachen we wat af om onze eigen reacties. Maar wat nu? Gisteren zijn we weer een rondje wezen hardlopen maar er is toch geen haar op mijn hoofd die er over denkt om weer door te duinen te rennen. De schrik zit er even goed! En dat vind ik zonde! We wonen zo dichtbij de duinen. Niks mooiers om daar ook sportend door heen te gaan. Dus ja, wat nu…..Tips zijn welkom 🙂
Schotse-hooglander
Tot schrijfs,

Handtekening-b-4-cm

Een reactie plaatsen